Die plasmamembraan, of plasmalemma, is 'n 7.5 nm dik, semipermeabele lipied dubbellaag wat dien as die grens van die sel, noodsaaklik vir die handhawing van strukturele en funksionele integriteit. Die argitektuur daarvan word beskryf deur die vloeibare mosaïekmodel, wat 'n dinamiese samestelling van fosfolipiede, cholesterol en glikolipiede beskryf wat 'n dubbellaag vorm waarin integrale en perifere proteïene ingebed is. Hierdie proteïene, wat ongeveer 50% van die membraan se massa uitmaak, verrig kritieke funksies, insluitend vervoer, seintransduksie en seladhesie.
Die membraan reguleer streng die deurgang van stowwe deur passiewe vervoer (eenvoudige en gefasiliteerde diffusie) en energie-afhanklike aktiewe vervoer. Spesifieke kanale en draerproteïene, soos akwaporiene en die Na⁺–K⁺-pomp, bemiddel die beweging van ione en molekules. Die plasmamembraan is ook sentraal tot sel-tot-sel-kommunikasie, en gebruik 'n verskeidenheid oppervlakreseptore – insluitend kanaalgekoppelde, katalitiese en G-proteïengekoppelde reseptore – om ekstrasellulêre seine te ontvang en intrasellulêre reaksies via tweede boodskappers te aktiveer.
Struktureel is die membraan geanker aan die interne sitoskelet deur middel van integrinproteïene, 'n skakel wat noodsaaklik is vir die handhawing van selvorm en stabiliteit. Die kliniese betekenis van die plasmamembraan is diepgaande, aangesien defekte in sy komponente geïmpliseer word in talle siektes, insluitend oorerflike sferositose (defekte spektrien), sistinurie (defekte draerproteïene), en verskeie toestande wat voortspruit uit disfunksionele G-proteïene of reseptore, soos dié wat geteiken word deur choleratoksien en sekere gifstowwe.
